Totdat het leven volledig veranderde.

Tot mijn dertigste leefde ik wat ik voor een redelijk lineair leven hield. Werk dat veel vroeg maar veel teruggaf. Vrienden die ik al jaren kende. Een relatie plus veel sporten. Een globaal plan voor de komende tien jaar, zo'n plan dat je nooit opschrijft omdat je aanneemt dat het vanzelfsprekend is.

Ik geloofde, zonder het ooit hardop te zeggen, dat het leven iets was dat je kon sturen. Inspanning erin, resultaat eruit. Deze werkelijkheid had me nooit echt in de steek gelaten, dus ik stelde het nooit ter discussie.

Toen kwam een periode die ik nog steeds moeilijk in één zin kan vatten. Ze kwam niet als één gebeurtenis. Ze kwam als een langzame kanteling die plotseling een val werd.

Woorden kwamen mijn leven binnen die er nooit in hadden thuisgehoord: Psychiatrie. Bipolariteit. Een instelling. Uitkering. Bewindvoering. Iemand anders die tekende voor de dingen die ik vroeger zelf besliste. Een kamer die niet van mij was. Dagen verdeeld in afspraken.

Het moeilijkste was niet de diagnose. Het was toezien hoe de persoon die ik dacht te zijn onherkenbaar werd — voor anderen, en daarna voor mezelf. Controle verliezen is één ding. Het verhaal verliezen dat je over je eigen leven vertelde is iets anders.

Herstel is, net als het leven, niet lineair en gaat met vallen en opstaan. Iedere keer als ik dacht dat ik er ‘bijna was’, gebeurde er weer iets, waardoor ik gedwongen werd een paar stappen terug te doen en vandaaruit verder te gaan. Maar je begint nooit opnieuw tijdens je herstelproces, heb ik geleerd. Je draagt steeds de lessen die je geleerd hebt in het verleden met je mee.

In de jaren na mijn ontwrichting volgde ik therapie binnen de reguliere zorg, sprak ik met coaches en ben ik terug naar school gegaan om een opleiding tot Ervaringsdeskundige te volgen, die ik in 2023 met succes heb afgerond. Ook op de Herstelacademie waar ik actief ben heb ik zelf veel geleerd over herstel, maar ik beteken daar inmiddels ook veel voor anderen.

Tijdens mijn herstel leerde ik over de verschillende fasen van herstel, die ik zelf ben gaan vergelijken met het surfen op de ‘echte’ golven op zee (ik heb vroeger een tijdje gesurfd). Het ene moment ben je aan het ‘surfen’; het volgende moment is er de ‘wipeout’ (de ontwrichting). In plaats van meteen weer op te staan en richting de volgende golf te paddlen, in de hoop dat je snel weer aan het ‘surfen’ bent, is het essentieel eerst even uit te rusten en je moment te pakken. Soms duurt dat een paar maanden, soms een paar jaar. Dat kun je niet van tevoren zeggen. Het hangt ervan af hoe groot de impact van je ontwrichting was en hoe mentaal weerbaar je bent. Het herstelproces ziet er voor iedereen ook anders uit.

Inmiddels ben ik een Expert op het gebied van Herstel en wil die ervaring op mijn beurt graag inzetten om anderen support te bieden tijdens hun herstelproces.